Is dit wat we veroorzaken?

Iedereen zegt altijd dat je meemaakt, wat je aan kan en dat het je sterker maakt. Maar wat als het je breekt in plaats van dat het je sterker maakt? Ik ben een mama, een mama van een dochter met extra zorgen en een hele pittige handleiding. Tegelijkertijd ben ik ook een vriendin, iemands geliefde, een dochter en gewoon Kimberly ook al voelt het momenteel zo niet aan. Want als mama heb je geen pauzeknop en al zeker niet met een kind met extra zorgen. Momenteel zou zo een pauzeknop echt welkom zijn, even een pauze om mijn eigen van de grond te rapen. De afgelopen weken waren zwaar, de situatie duwden me in overlevingsmodus. Maar de afgelopen dagen zijn niet te beschrijven, ondragelijk zwaar is het enige woord dat in me op komt. Zo zwaar dat ik op mijn knieën zit met mijn handen in mijn haar en al huilend om hulp roep, hulp omdat mijn dochter zoveel pijn heeft, hulp omdat mijn kinderen meer verdienen dan wat ze krijgen, hulp omdat ik bang ben. Je leest het goed ik ben bang, bang om mijn dochter te verliezen, bang om haar niet te kunnen helpen, bang dat ze haar altijd zo slecht gaat voelen. Tegelijkertijd ben ik bang voor haar zussen, bang dat ze zich machteloos voelen, bang dat ze niet genoeg aandacht krijgen, bang dat ze verdrietig zijn maar vooral bang dat ze het gevoel hebben dat ze minder belangrijk zijn.

In de maatschappij waar we in leven wordt er zoveel verwacht van ouders, we moeten voldoende werken, het huishouden moet perfect zijn, de kinderen therapeutisch bezig houden, niet vergeten als we iets anders doen dan de norm moeten we ons verantwoorden. Perfecte kleren en brooddozen, perfecte ouders, perfecte kinderen. Vooral op onze kinderen ligt er tegenwoordig zo een hoge druk, ze moeten ten alle tijden beleefd zijn, ze moeten sociaal, leergierig en rustige kinderen zijn. Vanaf dat ze buiten de lijnen van hun hokje kleuren, staan we klaar met onze beoordelende blik en onze nog strengere stem. We willen allemaal dat ze in onze maatschappij kunnen leven maar wat als het voor hen als overleven aanvoelt. Wat als het aanvoelt als een masker dat ze pas kunnen afzetten als ze veilig binnen de muren van hun eigen thuis zijn? En wat voor de kinderen die zelfs binnen de muren van hun “thuis” deze niet kunnen afzetten? Wat voor de kinderen met beperkingen die de keuze niet hebben om een masker te dragen, wegens hun beperking maakt wie ze zijn. Hoe voelt het voor hen aan als ze niet in dat perfecte hokje passen dat de maatschappij voorhoudt als de norm? Wat als deze kinderen geen masker vinden dat past binnen de hokjes, zijn ze dan niet perfect?

Daar hebben we het, waarom streven we zo naar perfectie? Waarom voelen we ons minderwaardig, niet goed genoeg als er iets “anders” is in ons leven? Ik weet hoe zwaar deze gevoelens aanvoelen voor mij, maar als volwassen vrouw heb ik hier mee leren omgaan, toch in de mate van het mogelijke want ook ik wil perfect zijn. Ik zou zo graag een goede stabiele mama zijn, die tonnen van geduld heeft, nooit haar stem verheft, tijd genoeg heeft om echt aanwezig te zijn bij en voor mijn kinderen. Tegelijkertijd wil ik een goede werknemer zijn, ik wil flexibel zijn, hard werken, op tijd zijn en vooral mijn job goed doen. Mijn huis wil ik opgeruimd, netjes, rustgevend en een echt thuis gevoel voor mijn kinderen creëren. Mentaal wil ik sterk zijn, ik wil mijn trauma’s verwerken, ik wil mijn kinderen positief kunnen beïnvloeden, ik wil groeien, leven en genieten. Maar dit kan ik niet allemaal tegelijkertijd en soms komen er dan nog extra taken en gevoelens boven op. Want ik ben niet enkel mama zoals hier boven beschreven. Ik ben ook een vriendin, dus ik probeer sociaal te zijn, af en toe eens af te spreken maar vooral effectief te luisteren als ze me nodig hebben. Ik ben ook iemands geliefde, ik wil samen constructief werken aan onze toekomst, samen groeien en genieten, ik wil een steun en toeverlaat zijn. Ik ben ook een dochter, wat wil ik graag de perfecte dochter zijn. Mijn ouders hebben veel voor me gedaan en doen nog steeds veel voor me. Ik wil er zijn als ze me nodig hebben, hulp bieden waar ik kan, want ik zou alles doen voor hen net zoals zij dat voor mij hebben gedaan. Ik ben ook een zus, misschien niet altijd de beste zus. Maar ik probeer er wel te zijn, ik zou graag veel meer aanwezig zijn. Goede raad geven, zeggen wanneer ze fouten maken en er zijn voor hen als ze pijn hebben, ik wil een sterke band die niet stuk kan, de persoon zijn waar ze onnozel met kunnen doen maar ook een serieus gesprek met kunnen voeren. Voel je de druk al? Maar het allerbelangrijkste ik wil mezelf zijn. Ik pas niet in een hokje en wil daar ook niet inzitten, ik word zot in zo een perfect hokje. Ik ben imperfect maar goed genoeg want ik ben mezelf.

Maar welke impact heeft die drang naar “perfectie” bij onze kinderen? Verliezen ze hun kinderlijke onschuld aan die drang? Want het begint steeds vroeger, ze willen bepaalde kledij, ze willen genieten van de nieuwste technologie, ze willen tiktoks maken, spelletjes spelen, snapchatten en steeds bereikbaar zijn. Is dit de generatie die meer risico lopen op burn-outs en depressies en dit voor ze volwassen zijn? En laten wij dit toe, is dit wat wij als maatschappij creëren? Kinderen van 5 jaar dat duizend keer sorry zeggen als ze iets niet kunnen of iets fout doen, die hun eigen straffen als ze het gevoel hebben dat ze de grens overschrijden, die zichzelf een stom kind vinden omdat ze net iets teveel voelen? Kinderen van 7 jaar die roepen dat ze een stom en moeilijk leven hebben, dat ze het overal moeilijk hebben, dat ze teveel voelen en dat niemand begrijpt wat ze bedoelen, dat ze liever dood zijn zodat wij als ouders gelukkig kunnen zijn! Is dit wat we veroorzaken? Of is dit enkel bij de kinderen die niet binnen de hokjes passen, ik vraag het me oprecht af. Want als wij dit veroorzaken wil ik niet meer horen in deze maatschappij, Ik wil niet horen in een maatschappij waar we niet omkijken naar de mentale gezondheid maar wel of ze in het gareel lopen. Waar hun prestaties belangrijker zijn dan hun zelfontwikkeling, dus nee mijn kinderen behoren niet in een hokje. Ik wil niet dat mijn kinderen overleven in plaats van te leven, dus ik ga er persoonlijk voor zorgen dat ze groeien, genieten, leven en dit zonder masker!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s