Donkere gedachten…

Hier zit ik dan in het midden van de nacht, alleen met mijn gedachten en wat zijn ze weer donker de laatste tijd. Door nachten zoals vandaag weet ik dat mijn verleden me vlak op de hielen zit en me regelmatig in haalt. Ik maak mijn eigen wijs dat ik het verwerkt heb want ik denk er niet meer aan. Dat is juist het probleem ik heb het nooit verwerkt, het gebeurde en daarna dacht ik er nooit meer aan. Zo werkt het spijtig genoeg niet, ja het verleden heeft me gemaakt wie ik ben maar het belemmert me ook in mijn dagelijks leven. Ik doe me heel sterk voor, alsof niets me kan raken maar moesten ze eens weten hoe ik me echt voel, zouden ze me dan anders behandelen of zouden ze me zwak vinden? Zelf kan ik heel moeilijk om hulp vragen maar vind het zo belangrijk dat andere dat wel doen, het is zo sterk dat je durft te delen dat het niet gaat. Ik wou dat ik zelf zo sterk was om mijn ware aard te laten zien.

Ik vraag me af dat iemand me hoort terwijl ik hier zo alleen in de donker zit, terwijl de wereld onder mijn voeten wegzakt. Maak ik een geluid, hoort iemand me? En als het geluid maakt hoe klinkt het dan, is het luid en zonder hoop, is het een geluid vol pijn? Is het het geluid van een gebroken hart, als iemand het hoort weet die dan wat ik voel? Of is het een zacht, verstikt geluid dat we nooit horen doordat de woorden ” ik ben oké ” het overtreffen?

Het is lang geleden dat ik nog zo diep in mijn gedachten ben verzonken of moet ik verdronken zeggen. In een vervlogen tijd deed ik alles om mijn gedachten te stoppen, alles om niets meer te voelen. Ik bedwelmde het met alcohol, ik vermoeiende mijn eigen want wakker liggen in bed was dodelijk. Maar wat ik ook deed mijn gedachten stopte nooit met draaien, het licht ging regelmatig uit maar in de morgen was het daar weer en deze keer heviger dan de nacht ervoor. Het was een soort pleister dat meer pijn deed om eraf te trekken dan dat het de pijn tegen hield. En toch is dat hetgeen waar ik nu nog steeds op terug val als het zo donker wordt in mijn hoofd.

Hetgeen dat me het meeste pijn bezorgt is dat ik een voorbeeld ben voor mijn 3 dochters. Ik merk nu al dat ze vallen over de stenen die ik nooit heb weggelegd, de stenen die me zo bang maken om nog maar in de buurt te komen. Wat als ik het pad opruim en mijn eigen niet meer herken? Hoe zou ik kunnen leven met het gevoel dat ik mijn eigen al heel mijn leven de mond snoer. Dat mijn angst mijn keel dichtknijpt tot ik zonder adem zit en verlang naar verse hap lucht die me in leven houdt. Misschien voel ik de pijn wel graag, misschien laat ik het daarom bewust nabloeden. Misschien geeft het me een gevoel van controle, controle dat ik de enige ben die me nog kan pijn doen.

Soms voel ik me verloren, soms voel ik me gebroken niet meer te herstellen. Meestal voel ik me gesloten, heel soms stel ik me open maar nooit lang want ik wil niemand de kans meer geven om me te kunnen kwetsen. Of is dit het trauma dat spreekt, hou ik me zo zelf gevangen samen in een kamer met mijn donkere gedachten. Ik merk dat ik me comfortabel voel als mijn masker me oppervlakkig, sociaal, dominant laat overkomen of is dat weer de angst dat spreekt? Of geeft dat masker me echt een gevoel van rust? Want als andere door mijn masker mijn ware aard niet zien, kan ik de gekwetste, eenzame, gebroken kleine meid dan nog redden? Of ben ik allang voorbij het punt dat ik ze kan redden, kunnen we het enkel nog verwerken en leven met de littekens dat andere hebben veroorzaakt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s