Voorgoed voorbij…

Op 31 Januari ben ik geopereerd en zoals je kon lezen op mijn blog, spreek ik altijd over dat Amelynne onze laatste baby is. Want ik kan geen kindjes meer krijgen en deze beslissing hebben we genomen om medische redenen. Ik vroeg al sinds 2014 voor deze operatie maar mijn gynaecoloog weigerde dit te doen omdat ik veel te jong was.

3 dochters

Ik ben dolgelukkig met mijn 3 dochters maar heb toch even getwijfeld of ik zeker was. Hoe dichter we richting de datum van de operatie kwamen, hoe meer ik ging twijfelen en niet enkel ik maar heel mijn omgeving twijfelde ineens aan mijn beslissing. Ik kreeg vragen zoals wat als er een dochter sterft of je gaat uit elkaar en je leert iemand nieuw kennen, wat ga je dan doen? Hoe meer ik erover nadacht, hoe zekerder ik werd want wat er ook gebeurt ik zal altijd mijn 3 dochters hebben en dat veranderd nooit.

Gemis

Natuurlijk dacht ik niet enkel aan de voordelen ook de nadelen kwamen in mijn hoofd parten spelen. Nooit meer een baby van mezelf, nooit meer bevallen en verliefd worden op dat kleine baby’tje. Ik ga nooit meer mijn kindje ruiken of vasthouden voor de eerste keer, ik weet dat ik het al 3 keer heb meegemaakt maar toch is er iets in me dat verteld dat het gewoon niet meer gaat. Daarom geniet ik nu extra hard van mijn tijd met de kinderen of ik het nu wil of niet de tijd gaat vooruit en dit veel te snel wan ineens zijn ze 5 jaar. En er zal altijd een gemis zijn maar daar kan ik met leven.

Mijn keuze

24 jaar en nooit meer kinderen is dat iets dat je op die leeftijd kan beslissen. In mijn ogen had ik niet echt een keuze, ik koos voor mijn gezondheid, ik koos voor mijn kinderen want er is niets dat ik liever wil dan mijn meisjes te zien opgroeien in geweldige, onafhankelijke dames met pit. En ik zou deze keuze direct opnieuw maken maar dat betekent niet dat ik er geen gevoelens bij heb. Sinds de operatie voel ik me minder vrouw gelukkig kan ik nog borstvoeding geven.

Operatie en revalidatie

De operatie zelf ging vrij vlot, ik moest enkel op een tafel liggen en mijn gynaecoloog deed de rest. Toen ik terug op de kamer kwam na de operatie had ik veel pijn en wou ik enkel slapen. Jeroen was samen met Amelynne op de kamer aan het wachten maar op dat moment kon ik niet genieten van hun aanwezigheid. De eerst nacht ging het al beter ik vroeg geen pijnmedicatie meer en bouwde volledig af en dit ongeveer 5 uur na de operatie. De tweede dag heb ik eigenlijk geen pijn gehad buiten in de avond omdat ik veel te veel had gedaan en toen voelde ik het direct waarom iedereen zei dat ik naar mijn grenzen moest luisteren. Dag 3 mocht ik naar huis enkel mocht ik niets zwaar heffen en veel rusten en dit voor 6 weken lang.

Mislukt

Ik had me voorgenomen niet zwaar te heffen en voldoende te rusten wat mislukte dit grandioos. Amelynne ligt in de auto in een Maxi-Cosi en deze moet opgepakt worden om op zijn wielen te worden gezet. En als de grotere kinderen vielen dan raapte ik ze op zonder nadenken, 6 weken geen boodschappen of stofzuigen het klikt aangenaam maar als het zo ver is wil je enkel maar kuisen of even ontsnappen naar de winkel. Ondertussen heb ik geen pijn meer en ik besef dat ik veel geluk heb gehad en dat ik het nog rustig aan moet doen. Maar ik vind het toch iets moeilijk, als mama rust vinden en niets doen al een geluk heb ik Jeroen die nu heel veel in het huishouden doet anders zou ik het niet kunnen bolwerken. En ik kan wel zeggen dat ik met mijn 3 dochters de lotto heb gewonnen en meer moet dat niet zijn.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

;

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s