Hier zit ik dan in het midden van de nacht en op van de stress. Onze oudste dochter Amylia ligt naast mij in haar ziekenhuisbedje, gelukkig heeft zij geen last van mijn slapeloze nacht. Ik voel me ambetant vandaag en ik heb het gevoel dat ik heb gefaald.

Piekeren

Al sinds gisterennacht lig ik wakker omdat ik het gevoel had dat ik moest kiezen tussen mijn kinderen. Amylia moest een nacht EEG laten doen en wou dat ik bleef slapen. Maar Amelynne krijgt nog borstvoeding en omdat ik niet kan kolven was de enige oplossing flessenvoeding aanbieden. Ondertussen weten jullie al dat ik in het ziekenhuis slaap vannacht dus de keuze is gemaakt, maar ik voel me niet 100 % goed bij mijn keuze. Ik had het gevoel dat Amylia mij meer nodig had in het ziekenhuis, papa kon Amelynne haar flesje geven en samen met de 2 dochters in ons bed slapen.

In goede handen

Papa had voorgesteld om bij Amylia in het ziekenhuis te blijven maar Amylia zag dit niet echt zitten. Door de verschillende ziekenhuisopnames doorheen de jaren weten de kinderen dat mama altijd in het ziekenhuis blijft slapen, dus weigeren had geen zin. Maar ook voor mij is het moeilijk om mijn kinderen los te laten ook al weet ik dat ze bij papa in goede handen zijn. De twee dochters liggen bij papa in bed al te slapen, Avelynn wou niet in haar eigen bed slapen omdat ze normaal met haar zus op één kamer deelt. Amelynne heeft haar flesje goed leeg gedronken en is al knuffelend in papa zijn armen in slaap gevallen.

Gefaald

En toch doet het pijn, pijn dat ik ze niet kan troosten, pijn dat ze niet bij mij zijn en vooral dat ik gefaald heb of toch zo voelt het voor me. Ik heb gefaald als mama omdat ik me niet in drie kan splitsen, hoe graag ik het ook zou willen. Gefaald omdat ik moet kiezen en omdat mijn keuze meestal wordt gemeten op een schaal van wie heeft me het meest nodig. Het stukje loslaten is nog een heel moeilijk begrip voor me, ik zou ze zo graag klein houden, hun onschuld behouden en ze in een kast zetten zoals een porseleinen beeldje. Zoals ik het nu schrijf klinkt het wel heel verstikkend het zitten in een kastje maar je weet wat ik bedoel.

Verloren

Ik heb een keuze gemaakt en ik denk dat dat de beste keuze is althans dat hoop ik, toch is er in mijn hoofd een duiveltje dat zegt dat ik verloren heb vandaag. Het zijn dagen zoals deze die mij kapot krijgen, mijn beetje hoop dat ik heb wegzuigen en me terug in een depressie duwen. Het klinkt misschien heel stom maar het zijn dagen zoals deze dat ik me niet compleet voel, mijn gezin is de reden dat ik nog leef en dat is ook het enige dat me kan breken. Morgen gaat het waarschijnlijk beter maar voor vandaag voel ik me verloren.

 

26105525_1039662549507596_1199226366_n

26105671_1039662576174260_986649031_n

Advertenties

3 thoughts

  1. Ik lees je verhaal terwijl mijn hart breekt. Je hebt totaal niet gefaald en ik zou je zo graag een knuffel geven en zeggen dat alles goed komt. Helaas is dat iets dat niet haalbaar is maar ik meen het 100% als ik je zeg dat je een hele liefdevolle moeder bent. Heb vertrouwen, je kinderen houden onvoorwaardelijk van je 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s