Ondraagbare angst vs puur geluk!

Vroeger was ik een meisje dat niet snel bang was, als ik dit wel was had ik er altijd een goede reden voor. Ik zei altijd je kan alleen bang zijn van het onbekende, de onwetende puber ging het eens vertellen. Een zorgeloze jeugd heb ik niet gekend en door wat ik heb meegemaakt waren mijn gevoelens verdoofd. Natuurlijk wist ik nog hoe het voelde maar ik had automatisch al een verdoofd gevoel waardoor deze veel minder aanwezig waren.

Postnatale depressie

19 jaar was ik toen ik voor het eerst mama werd. Mijn prachtige dochter leerde me wat gevoelens waren, zo groot mijn liefde was voor haar des te sterker mijn gevoel voor angst aanwezig was. Nooit had ik zo’n sterke emoties gevoeld overmand door deze angst belande ik een postnatale depressie. Ik was zo bang, dat ik gewoon verlamd was. Bang dat ik ze pijn ging doen, bang dat ik ze ging laten vallen, bang dat ik een slechte moeder ging zijn maar vooral bang dat er met haar iets ging gebeuren. Gelukkig voor mij was ze een heerlijke baby enkel kon ze door hevige krampen niet alleen in slaap vallen en moesten we haar in slaap wiegen. De depressie verdween maar de angst bleef aanwezig, enkele weken na haar geboorte kwam deze weer te boven. Amylia deed geen kaka meer, hoeveel dokters we ook bezochten niemand had een antwoord en dus moesten we er maar met leren leven dat onze dochter soms 2 maand geen stoelgang maakten. Na 1 jaar sukkelen kwamen we te weten dat ze een langere en dikkere darm heeft dan de gemiddelde persoon, ze maakte weinig afvalstoffen aan waardoor ze gewoon weinig stoelgang had.

Alarmbel

Toen ze anderhalf jaar oud was merkten we op dat ze een hele hoge pijngrens had, ze gaf ons nooit aan wanneer ze pijn had. Zo heeft ze enkele uren rondgelopen met een elleboog die uit de kom was voor we door hadden dat ze haar arm niet meer gebruikten. Ze sliep nog steeds slecht, ze krijsten in haar slaap en als we haar op dat moment aanraakte werd ze agressief of vluchten ze weg en bracht haar eigen in gevaar. Ze zou op zo’n moment alles doen om weg te geraken en dit allemaal in haar slaap. Overdag was ze vaak nog moe, waardoor ze soms niet te genieten was en ze kon toen uw volledige energie uit je lichaam zuigen. Tegelijkertijd deed ze aan hoofdbonken, ze sloeg dus letterlijk haar hoofd overal tegen zonder aanleiding, dit mocht de vloer zijn, de kast, de tafel, glas en zelfs hoeken van kasten waren niet veilig. Toen trokken we aan de alarmbel, we wouden niet dat we op een dag in het ziekenhuis zouden zitten met een dochter met een schedelbreuk.

Vermoeden

Onze kinderarts had genoeg argumenten om ons door te sturen naar Het Veer een centrum voor kinderen/jongeren met ontwikkelingsproblemen. Amylia is enkele weken getest geweest en door verschillende experten opgevolgd geweest. Na al die onderzoeken spraken ze vlak na haar 2de verjaardag het vermoeden van Autisme Spectrum Stoornis uit. We wisten wel dat ze haar eigen handleiding had maar wouden op dat moment nog geen diagnose waardoor ze de onderzoeken hebben stop gezet en ons een doorverwijzing hebben gegeven naar Tanderuis. De vroeg begeleiding binnen Tanderuis vzw richt zicht tot gezinnen met kinderen tot de leeftijd van 5 jaar bij wie een vermoeden of een diagnose van autisme is vastgesteld.

Geluk bij een ongeluk

Rond haar 2,5 jaar nam de angst weer de bovenhand. Amylia werd ziek en werd opgenomen in het ziekenhuis. Na een kuur antibiotica mocht ze terug naar huis om 24 uur na de antibiotica terug ziek te worden. Steeds starten ze antibiotica op en toch bleef ze zieker worden, ze was al 2 keer opgenomen geweest als ik besliste om een 2de opinie te vragen in UZ Gent. We gingen langs spoed binnen en een geluk bij een ongeluk viel ze daar in slaap zoals we meerder keren per week meemaakten thuis. Een diepe slaap waardoor we geen reactie meer konden uitlokken en ze als ware in een soort van comastaat bevond. De dokters beslisten haar op te nemen en haar op de dienst immuunstoornissen te plaatsen, dit is voor ons een ware redding geweest. We kwamen bij een lieve prof die alles wou uitzoeken en ons effectief geloofde. Na meerdere testen stuurde ze ons door naar de medische genetica. Daar begon onze onzeker helse tocht.

21 jaar en terug depressief

Intussen was Avelynn al even geboren maar door de angst rondom Amylia heb ik veel te weinig bewust met Avelynn bezig geweest. Er waren gesprekken geweest over leukemie, over immuunstoornissen, gedragsstoornissen, genetische afwijkingen en etc… Mijn angst was groter dan ooit, ik verwijten mijn eigen voor alles wat er mis ging. Uiteindelijk werden er meerder genetische afwijkingen gevonden hierover ooit meer. Ik belande terug in een depressie en het enige dat me interesseerde waren mijn kinderen. Leven deed ik niet meer ik overleefde op dat moment. 21 jaar en ik voelde me zo mislukt. Mijn relatie ging er bijna onderdoor en ik wou eigenlijk gewoon verdwijnen. Weg van die verantwoordelijkheden, van de pijn die ik voelde maar vooral wou ik vluchten voor die ondraagbare angst die ik voelde.

Verandering doet leven

Ik moest veranderen dat wist ik zeker. Mijn eigen vader is er nooit voor me geweest en dit wou ik mijn kinderen niet aandoen, nooit ging ik worden zoals hem. Amylia ging naar school en kreeg de diagnose Autisme Spectrum Stoornis. Meerdere keren per week volgde ze logopedie voor haar verbale dyspraxie en dit doet ze nog steeds. Avelynn volgde meerdere keren per week kinesist voor haar hyperlaxiteit waar ze ondertussen al met gestopt is. Elke keer als iets goed gaat zal je zien dat er iets anders slechter gaat. Ons Amylia moet nu weer enkele testen laten doen waaronder een EEG, haar hartruis moet gecontroleerd worden en etc… Avelynn moet ook nog enkele genetische testen ondergaan, haar hyperlaxiteit in de gaten houden en ze moet getest worden op stotteren. Onze grootste verandering is onze 3de dochter Amelynne ook zij moet ook nog genetisch onderzocht worden. De angst gaat nooit meer verdwijnen en ik ben ook niet zeker dat ik niet binnen enkele maanden weer in een depressie sukkel. Maar wat ik wel zeker weet is dat mijn gezin die ondraagbare angst meer als waard zijn, elke seconden dat ik met hen mag beleven is puur geluk.

Today i choose to be happy!

Familie2017

Advertenties

5 reacties op ‘Ondraagbare angst vs puur geluk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s