Beschadigd

Iedereen kent de vraag ‘Alles goed met je’. Het is een vraag waarop iedereen verwacht dat het antwoord ‘Ja, alles goed. En met u’ is. Maar als het antwoord niet is zoals we verwachten, weten we nooit wat we moeten zeggen. Die vraag is een gewoonte geworden. Of een zin die we stellen om het gesprek te starten. Maar als je die vraag stelt, moet je bereid zijn om te luisteren, om een gesprek aan te gaan en moet je niet enkel horen wat je wil horen.

De vraag wordt ook mij redelijk veel gesteld en altijd antwoord ik wat iedereen verwacht. Het tegendeel is waar. Het is wel duidelijk: nee, ik voel me niet goed. Ik voel me beschadigd, kapot, niet te herstellen en soms zelfs depressief.

Recent heb ik heel diep in mezelf moeten graven, moeten zoeken naar de moed die ik tot nu nooit heb gehad. Mijn verleden heb ik beschreven zoals het was, en niet het perfecte plaatje zoals iedereen dacht dat het was. Niet alleen moest ik dit gaan vertellen aan een hogere macht, maar ook aan mijn wereld. Dan spreek ik over mijn moeder, mijn stiefvader, mijn stiefmoeder, mijn gezin en mijn familie. Iets dat je niet kan doen zonder mensen te kwetsen.

Ik dacht, als het uitgesproken is, zal ik er een plaats voor vinden en het kunnen vergeten. Niets is minder waar. Het besef dat dit nooit zal verdwijnen is groter dan ooit. De angst, de gevolgen, de haat en de woede waar ik de rest van mijn leven mee moet leven omdat die ene persoon zijn handen niet kon thuis houden. Al die jaren zonder zelfvertrouwen, zonder respect en zonder liefde kunnen nooit terug genomen worden. Ik zeg niet dat ik geen liefde heb gekend toen ik jonger was. Maar de pijn, de onmacht en de angst die ik voelde zijn dingen die mijn leven domineerden. Het gevoel dat ik niemand kon vertrouwen is een gevoel dat geen enkele persoon zou mogen hebben. Elk kind dat met een geheim moet leven waarvan de buitenwereld geen weet van heeft of mag hebben, leeft een leven dat ondraaglijk is. De pijn is niet te beschrijven, woede overheerst en de liefde, die ontbreekt! Dagelijks geconfronteerd worden met de littekens die hij maakte in je ziel. En dit zie je enkel door in de spiegel te kijken. Geleefd worden terwijl je leeft in hel. De haat die zo groot is dat het je leven overheerst. Je ziet geen andere uitweg meer dan het te ondergaan of het op te geven. Denken aan zelfmoord, maar de mensen waarvan je wel houdt, waarvan je de liefde wél voelt niet in de steek willen laten. Waardoor je het ondergaat alsof het bij je hoort zonder te beseffen dat het anders kan.

Maar de angst voor het ongeloof is groter dan de pijn die je nu voelt. De pijn die je veroorzaakt bij anderen terwijl jij het slachtoffer bent. De gedachte dat het ooit stopt zodat ik verder kan met mijn leven. Ik probeer het te vergeten en stop het ver weg. Maar hoe hard je ook probeert: altijd komt het terug, harder en moeilijker te verdragen dan daarvoor. De liefde die je hebt gemist, het vertrouwen dat is beschadigd en de onmacht die je voelt, die blijven. Op een dag word je mama en je breekt. Je gaat kapot van verdriet want er is niemand die het ziet. Maar het vreet aan je. Het leven dat je niet wil voor jouw kinderen is een gevoel van onmacht waarover je niet alleen waakt, je wil ze beschermen maar dat kan nooit hard genoeg. Dat weet je omdat het jou is overkomen terwijl je wel een moeder hebt die alles voor je deed, die nog altijd alles voor je doet.

Maar het leven gaat voort en op een dag ben je niet het enige slachtoffer van dat vreselijke monster. En dan kom je voor een keuze die eigenlijk de jouwe niet is, een keuze die je niet maakt maar die je verplicht bent te maken. Het schuldgevoel dat nooit meer weg gaat, onbewust heb je het een ander aan gedaan. Je bent weggegaan, hij verloor zijn prooi en nu moest hij op zoek naar een nieuwe. De onschuldige ziel zoals jij er ooit een was, die dit leven niet wenste maar het toch moest ondergaan zoals jij toen jij jonger was. De pijn omdat je nooit iets heb gezegd, is nog pijnlijker dan de pijn van wat hij ooit deed. Het leven dat je hebt opgebouwd, is verwoest door die ene zin. ‘We moeten je iets vertellen.’ Je weet wat er gaat komen, je blokt en zwijgt tot je niet meer kan zwijgen. De waarheid moet worden gehoord. Je bent niet alleen en zult nooit alleen zijn maar toch zal niemand het ooit begrijpen. Nu je het hebt verteld, ook al ga je niet in detail, kwetst het. De slapeloze nachten omdat je alles altijd maar opnieuw herbeleeft en de gevolgen die je elke dag draagt, maken je kapot.

Je bent beschadigd voor de rest van je leven. Maar toch antwoord je wat iedereen wil horen. Het gaat goed met me!

 

Advertenties

Een reactie op “Beschadigd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s